He's mine!
ผู้ชายคนนี้.....ของผม!
Writer - taka-jane
Pairing - OkamotoKeito x Okamoto Keito
Rate 3 - เด็กน้อยใสซื่อ
......................
โมริโมโตะ ริวทาโร่ เป็นเด็กหนุ่มร่างผอม ดวงตากลมโตนั้นแฝงไปด้วยความเศร้า
ร่างเล็กยืนนิ่ง อยู่ตรงหน้าคือแปลงกุหลาบสีขาวบานสะพรั่ง ที่เป็นความทรงจำของคนๆนั้น
ระหว่างที่สายลมรอบๆตัวเริ่มตีกันไปทั่วจนเริ่มหนาวตามภูมิอากาศของที่สูง ร่างเล็กก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่จะโอบเสื้อคลุมให้ห่อเข้ากับตัว ความอบอุ่นสำหรับเด็กคนนี้หมดไปแล้ว ตั้งแต่ไม่มีผู้ชายคนนั้น
....
"มีอะไรกัน"
ผมร้องถามออกไป เมื่อได้ยินเสียงแหบห้าวร้องขอความช่วยเหลือ
"ใครหน่ะ"
ผมถามออกไปอีกครั้ง
ใครคนนั้นยังคงตะโกน อย่า อย่า
ผมเลยตัดสินใจคว้าคฑาปราบวิญญาณที่วางพิงกรอบหน้าต่างมาถือไว้แน่น แล้วรีบวื่งออกจากบ้านหลังเล็กของตัวเองตามเสียงที่ได้ยิน ผมเห็นว่าเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำ กำลังล้มอยู่ตรงแปลงกุหลาบขาวที่ผมกับแม่ช่วยกันปลูกไว้เมื่อนานมาแล้ว
ร่างนั้นเหมือนคนบ้าที่ทะเลาะกับตัวเองมากกว่าจะโดนใครทำร้าย เพราะมือหนาของชายปริศนาข้างขวาบีบไปที่ลำคอขาวของเขาเองโดยมีมือข้างซ้ายหยิกข่วนห้ามปราม
"เคย์อย่า..."
"ไม่...ถ้าจะตายก็ตายด้วยกันนี่แหละ"
"ผมไม่ตายแล้ว เคย์ปล่อยเถอะ"
"ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอนายหล่ะ ถ้านายคิดจะทิ้งฉันไปอีกฉันจะทำยังไง"
ผมเคยพบเจอคนอยู่หลายประเภท ส่วนใหญ่จะเป็นพวกที่โดนวิญญาณสิงสถิตย์ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของปิศาจร้าย แต่คนๆนี้แปลกมาก เขาไม่มีพลังวิญญาณเลยเท่าที่ผมสัมผัสได้
ผมเลยตัดสินใจร่ายเวทย์ปราบวิญญาณของตัวเอง คนๆนั้นตกใจหันมาเห็นผม และสลบลงไปอย่างง่ายดาย
เอาน่า อย่างน้อยผมก็หยุดเขาได้
..........
จากการใช้พลังของผมจนผู้ชายคนนั้นตกใจสลบไป
สามชั่วโมงต่อมา เขาก็ตื่นขึ้นมาทานข้าวต้มฝีมือผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาบอกผมว่าเขาชื่อเคย์โตะ และอีกคนที่อยู่ในตัวเขาก็ชื่อเคย์โตะ แต่พวกเขาจะเรียกอีกคนว่าเคย์ สรุปว่าพวกเขาเป็นโรคจิตชนิดซับซ้อนหลายบุคลิค โดยบุคลิคจริงก็คือเคย์โตะที่อยู่ตรงหน้าผม ที่ออกจะสุภาพและใจดี
ส่วนบุคลิคซ้อนของเขานั้น มีลักษณะที่ออกจะห้าวๆและไม่เกรงกลัวใคร ทั้งสองบุคลิคเป็นคนรักกัน
"คุณกลัว?"
ผมถามอย่างห่วงใย เขาไม่ยอมบอกผมว่าเคย์พยายามบีบคอเขาทั้งคู่เพราะอะไร
"แน่นอน ผมกลัว"
เขาบอกพร้อมกับมองผมสงบนิ่ง
"ผมกับเคย์หน่ะ มีกันและกันมาตลอดชีวิต คุณก็รู้ว่ามันแปลกสำหรับคนธรรมดามากแค่ไหนที่ผู้ชายคนหนึ่งจะไม่ยอมแต่งงานเสียที "
เขาล้วงกริชเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าที่เก็บไว้กับตัวตลอดเวลา
"ผมหน่ะบอกใครไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าผมหลงรักตัวเอง"
เขาเล่าเรื่อยๆ
"แม่ผมอยากให้แต่งงานกับผู้หญิงสาวในหมู่บ้าน คุณรู้มั๊ยว่าเคย์พยายามข่มขืนผม"
เขาทำให้ผมตกใจที่จะมีอะไรบ้าบอได้เท่านี้ เจ้าบุคลิคซ้อนนั่นมันจะข่มขืนบุคลิคจริงได้ยังไง ไม่อยากจะนึกภาพ
"เคย์โตะ"
ผมเอื้อมมือไปแตะไหล่ที่ลู่ลงพร้อมเสียงสะอื้น ผมไม่ชอบเห็นผู้ชายร้องไห้นักหรอก แต่เคย์โตะกลบตวัดสายตาดุๆมาที่ผมหมือนไม่ใช่คนเดิม
"นายอย่ามายุ่มเรื่องของเรา"
"คุณ...เคย์??"
"ไม่ว่านายจะคิดอะไรอยู่ ขอบอกไว้เลยว่าฉันไม่ยอมยกเคย์โตะให้ใคร"
"ผมไม่ได้คิดอะไร"
แต่เขาก็จ้องผมเขม็งอย่างไม่ไว้ใจเสียแล้ว ร่างนั้นพยายามจะลุกขึ้น แต่เขาก็อ่อนแรงเกินกว่าจะทำได้
"เราจะกลับบ้าน"
"คุณพักที่นี่ก่อนเถอะ ผมรับรองว่าผมจะไม่แตะต้องเคย์โตะเด็ดขาด"
ผมร้องขอ อย่างน้อยเขาก็น่าจะห่วงร่างของคนรักตัวเองบ้าง การออกเดินทางในขณะที่อ่อนกำลังแแบนี้ รังแต่จะทำให้เป็นอันตราย
"คุณเคย์ ผมอาจจะเป็นแค่ผู้ปราบวิญญาณที่อ่อนหัด แต่ในฐานะผู้ชายคนนึง ผมไม่แย่งแฟนใครหรอกนะครับ"
...
การใช้ชีวิตกับหนึ่งคนสองบุคลิคมานานในระยะหนึ่ง ทำให้ผมรู้ว่าถึงแม้เคย์โตะจะเป็นบุคลิคจริง แต่เขาก็อ่อนแอจนน่าใจหาย เคย์โตะไม่ทนต่ออากาศที่ไม่ใช่อุณหภูมิของร่างกาย ไม่ว่าจะหนาวไปหรือร้อนไป ทำให้เคย์กับผมต้องเป็นห่วงอยู่เสมอๆ
วันๆผมเหมือนอยู่กับคนบ้าที่ไม่นอนพูดกับตัวเองก็นั่งคุยกับกระจก
ผมจำได้ว่าหน้าผมแดงก่ำขึ้นมาทันที ที่บังเอิญเห็นเคย์โตะกำลังโน้มตัวลงไปจูบกระจกบานใหญ่ตรงหน้าอย่างทะนุถนอม
"อ่ะ ...เอ่อ..."
เขาหันหน้าออกจากกระจกมาจ้องมองผมอย่างไม่พอใจ แต่แค่แว๊บเดียวเขาก็กลายเป็นเคย์โตะที่ยิ้มอย่างอ่อนแรงมาที่ผม
"ขอโทษนะริวจัง ถ้าผมทำให้นายลำบากใจ"
ผมโบกมือพัลวัล นอกจากอาการผีเข้าผีออกของเขาแล้ว สิ่งที่ทำให้ผมลำบากใจหน่ะก็แค่การชอบส่องกระจกมอหน้าตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาสของเขาเท่านั้นแหละ เรื่องที่ทั้งสองบุคลิคเป็นแฟนกันหน่ะจริงๆผมรับได้(จริงๆนะ)
"คุณเคย์ไปนอนแล้วเหรอ?"
"เคย์ใช้พลังมากเกินไป เขาปรากฏตัวบ่อยจนบุคลิคอ่อนแอมากกว่าผมซะอีก"
ดูท่าทางเคย์โตะจะไม่สบายใจเรื่องของอีกบุคลิคนึงของเขาอยู่มาก
"เขาไม่ยอมนอน เขากลัวว่าริวจังจะ เอ่อ..."
เคย์โตะหน้าแดง ทำให้ผมพลอยหน้าแดงไปด้วย ไอ้เจ้าบุคลิคซ้อนนั่นระแวงว่าผมจะหลงรักเคย์โตะสินะ
"คุณมีความสุขดีใช่มั๊ยเคย์โตะ"
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจถามเขา คนโรคจิตที่รู้ตัวว่าโรคจิต แถมยังหลงรักตัวเองอีกแบบนี้ ผมก็แค่อยากรู้เท่านั้นแหละว่าเขาทนอยู่โดยไม่สุงสิงกับใครได้ยังไง
"อือ...มันตอบยากนะริวจัง ผมหน่ะรักเคย์นะ แต่ความรักของผมอาจจะเหมือนคนปกติทั่วไปที่รักตัวเองและเห็นแก่ตัวละมั้ง ส่วนเคย์หน่ะเขาต้องการมีชีวิตร่วมกับผม อย่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้นสิ ผมไม่ได้มีความรู้สึกว่าตัวเองทุกข์อะไรนะกับความต้องการของเคย์ ถ้าต้องให้บอกตอนนี้ก็คือ...ผมกับเขาเรายอมรับการมีอยู่ของกันและกันได้นั่นแหละ ที่ผมจะฆ่าตัวตายก่อนหน้านี้ก็แค่ต้องการประชด เรียกร้องความสนใจจากเคย์เท่านั้นแหละ...ริวจังรู้อะไรมั๊ยว่าก่อนหน้าที่ผมจะพยายามฆ่าตัวตาย เคย์หน่ะจะปรากฏตัวออกมาเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้นแหละ ฮ่ะๆ"
ผมได้แต่ฟังคนตรงหน้าบอกอย่างไม่เข้าใจ
นั่นสิ ผมไม่เข้าใจหรอก เพราะผมเป็นคนปกติเกินไป
"ผมขอโทษนะริวจัง ที่ทำให้เดือดร้อน ผมกับเขาไม่รบกวนริวจังนานหรอก เราแตกต่างจนอยู่ร่วมกับใครไม่ได้แล้วแหละ"
ตอนที่เขาบอกผมแบบนั้น ผมบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง แต่พอรุ่งเช้าของวันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาไม่เจอเขาแล้ว ผมบอกได้เลยว่ามันเหงา เหงากว่าก่อนที่จะเจอเขาเสียอีก
ผมหน่ะไม่ได้รักเขาหรอก
แต่ผมคิดถึงร่างใหญ่ๆนั่น ทั้งเคย์ทั้งเคย์โตะ เขามาอยู่บ้านผมแล้วดูเหมือนมันมีชีวิตชีวากว่าที่เคยเป็น
พ่อหนุ่มหัวเม่นที่หลงรักตัวเอง
....
END
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ตอบลบนี่มันอะไรย๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ปาดทิ้งให้หมด!!!!
=_=
ตอบลบพล็อตเรื่องเก๋
แต่นี่มันอารายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
งงอ่ะพี่เจน สรุปเม่นโรคจิตสินะ เปลี่ยนมารักริวแทนไม่ได้เหยอ?
ตอบลบแต่ก็เอาเหอะ อ่านได้หมดแหละ
อืมมมม