SF - Boku no Cinderella [TakaChii]
.....ฟิคสั้นเฉพาะกิจ......
เคยเห็นคนตายเพราะอาหารเป็นพิษไหม?
อาจจะมีเพียง 3 ในล้านคนที่ตายเพราะสาเหตุนี้...และทาคาคิ ยูยะ กำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น ˋε ˊ
"เอ่อ...มันกินได้ใช่ไหมลูก"
คุณพ่อลูกหนึ่งจ้องกล่องข้าวที่ผูกด้วยผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองลายสก็อตตาไหวระริก
ลูกกูจะทำปิตุฆาตใช่ไหมนี่!
"ป๋าไม่เชื่อใจหนูเหรอ..."
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังเปลี่ยนเป็นไหวไปด้วยความลังเล...ที่เขาทำท่าเหมือนจะปฏิเสธความหวังดี
คุณคิดว่าคุณป๋าผู้รักลูกจะทำอะไรได้?....นอกจากไว้อาลัยให้กับชีวิตของตัวเอง และแอบอโหสิกรรมให้ลูกรักไว้เสียแต่เนิ่นๆ
"ละ...ลูก หนูอย่าร้องไห้สิป๋าใจไม่ดี ไม่เอาไม่ร้องนะป๋าแค่ถามไปงั้นแหละ มันเป็นมุกไง มุก...แหะๆ"
รีบความอาวุธสังหารมากอดเอาไว้เหนียวแน่น เห็นสีหน้าดีใจของลูกหนูแล้วคุณป๋าก็เพิ่งคิดได้ว่ายังไม่ได้เขียนพินัยกรรม
คงไม่เป็นไรละมั้ง มรดกก็ตกเป็นของฆาตกรหน้าใสนี่แหละ...
"กลับบ้านไวๆนะหนูจะทำกับข้าวรอ" ตึ่งโป๊ะ! ป๋าว่าป๋าตายตั้งแต่กล่องข้าวแล้วลูก T^T
"เป็นเหี้ยอะไรยูยะ!...มึงปล่อยให้คู่เดทนั่งจ้องมึงนานไปแล้วนะ จะกินก็กินข้าวกล่องหน่ะกูจะได้โซ้ยซุปเห็ดอย่างสบายอารมณ์หน่อย"
"คู่เดทพ่องงงง!! ได้ข่าวมึงมาชวนกูเอง"
แล้วก็หันไปจดๆจ้องๆกล่องข้าวต่อ เปิดดีไหมหว่า? เปิดออกมาไอ้เคย์มันจะผื่นขึ้นป่ะเนี่ย <<ลูกมึงได้ยินมึงตายคะยูยะ!
"ปลาแรด...ทอด อร่อยป่ะวะเคย์"
"อร่อยสู้ข้าวกล่องลูกมึงไม่ได้ละมั้ง...แสรดดดด นี่หวงไม่อยากให้กูชิมใช่มะถึงไม่เปิดซะทีเนี่ย"
เคย์ค้อนแรดๆให้ยูยะแล้วค่อยๆก้มไปโซ้ยอาหารภัตตาคารต่อ
ใครจะรู้ว่ากูหวังดีต่อมึงนะไอ้เคย์ ถึงตัวกูจะตายกูยังไม่วายห่วงมึง ขืนมาชิมได้ตายคู่กันพอดี...แล้วใครจะโทรเรียกปอเต๊กตึ๊ง?
"ยูยะครับ จะแดกก็แดกอย่าลีลามาก กูมีเวลาให้มึงครึ่งชั่วโมงเองนะหอย"เคย์ที่เริ่มอิ่มเพราะโซ้ยจนหมดแล้วบอก ประมาณว่าคนหล่อๆอย่างกูไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะครับ
คุณพ่อลูกหนึ่งจึงจำตัองแกะห่อข้าวกล่องตัวปัญหาอย่างจำยอม หิวจนท้องไส้ปั่นป่วนก็จริง จะไม่กินก็คงได้ แต่นี่มันข้าวกล่องกล่องแรกในนชีวิตลูกหนูเลยนะ กล้าทิ้งเหรอ
การเปิดฝากล่องข้าวเป็นที่ลุ้นระทึกขวัญของทั้งสองหนุ่มหล่อในห้องทำงานประธานบริษัทยิ่งนัก
ท่านประธานเจ้าของห้องค่อยๆแงะฝากล่องออก พบว่าข้างในเป็นข้าวผัดสีชมพูที่ปั้นให้อยู่ในรูปจอมมารบูตัวอ้วน มีไข่ม้วนเป็นพร็อพตกแต่ง ข้างๆกันเป็นทาโกะยากิบิดๆเบี้ยวๆติ๊ต่างว่าเป็นดราก้อนบอลเพราะมื 7 อัน แถมด้วยข้าวม้วนช็อคโกแล็ต
"แดกเข้าไปจะตายไหมวะ"
เคย์มองด้วยสีหน้าสมเพช และพูดคำที่ยูยะอยากบอกกับคนทำมานาน...กูจะตายใช่ไหม?
"ลูกมึงแน่ใจใช่ไหมว่าช็อคโกแล็ตมันแดกกับข้าวได้..."
ดูคุณชายเขาตอกย้ำซัำเติม
"ยุ่งหน่ะ ลูกหนูไม่ฆ่ากูหรอก กูโคตรมั่นใจ" แต่เสียงสั่น
"แต่กูบรรพบุรุษมั่นใจเลยว่ามันตั้งใจฆ่ามึงโดยไตร่ตรองไว้ก่อน..."
เคย์ทำหน้าเหมือนรู้เรื่องอะไรดีๆที่เป็นสาเหตุแห่งการฆาตกรรม
"กะ กูขอร่องรอยการสันนิษฐาน"
"ผู้หญิงที่เข้าโรงแรมกับมึงเมื่อคืน จำนวนถุงยางที่กระเป๋ามึง และโทรศัพท์เลขหมายล่าสุดของมึงไงควาย..."
อ่า.....ยูยะถอนหายใจ ในที่สุดเขาก็รู้สาเหตุการตายของตัวเอง
...
..
ป๋ากูบ้าหรือป๋ากูโง่!!!
ยูริได้แต่เดินอ้อมโลกไปมาหน้าห้องฉุกเฉิน
ทั้งๆที่ส่งไอ่พี่เคย์ไปทัดทานแล้วยังจะเสือกกินไอ้ข้าวกล่องเวรนั่นอยู่อีก
ทำลูกร้องไห้สองรอบแล้วนะว้อย!!!
"กูโคตรเวียนหัว ยูริมึงนั่งลงเลย..."
"มึงนั่นแหละนั่งลงไอ้พี่เคต เสือกอะไรด้วยเพื่อนกูมันห่วงพ่อมันมึงเห็นป่ะ...กูว่าแล้ว พี่ชายกูแม่งไม่ได้เรื่องหอยหลอดอะไรหรอก รู้งี้กูไปเองดีกว่า..."
"ริวจะไปทำไม พี่ไม่ยอมหรอก..."
"ถ้าทำงานไร้ประสิทธิภาพกันแบบนี้กูกับไดกิไปลุยเองดีกว่ามั้ง"
"แสรดดดด ไอ้น้องเวร อย่ามายุ่งกะผัวกู"
ป๋ากูจะตายจริงๆก็เพราะเสียงพวกมึงนี่แหละ!!!
การผ่าล้างท้องเป็นไปด้วยดี ถึงหน้าห้องฉุกเฉินจะไม่ค่อยสงบบ้าง แต่ในที่สุดป๊ะป๋าก็ถูกย้ายมาที่ห้องพักฟื้นธรรมดา
ยูริไล่คนที่มาออกันเต็มห้องให้กลับบ้านได้อย่างทุลักทุเล
เจ้าหนูถือผ้าขนหนูเดินเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัว
พอเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็พยว่า...ป๋ามองตาแป๋วอยู่บนเตียงซะแล้ว!
"ตื่นแล้วเหรอฮะ...หิวป่ะ คุณหมอบอกว่าหลังผ่าตัดป๋ายังกินอะไรไม่ได้นะ กลืนน้ำลายไปก่อนละกัน"
เชิดเนียนๆ ไปหยิบเสื้อผ้ามาแต่งตัวต่อหน้าผู้ป่วยนี่แหละ
"อือ...หายโกรธยังครับ"
"จิ๊...ไม่ต้องมาครับเลย"
เจ้าหนูสะบัดบ๊อบคอแทบหลุด หน้าแดงซ่านกับสายตางอนง้อคู่นั้น
"หนูไม่รักป๋าแล้วเหรอ..."
"ป๋าทำให้หนูร้องไห้...ป๋านั่นแหละไม่รักหนู"
เจ้าหนูกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ตรงลำคอ มันน้อยใจเสียใจไปหมดเมื่อผู้หญิงคนนั้นโทรหาป๋า รู้ว่าป๋าอยาก...แต่ไม่เคยมีใครโทรมาได้เหมือนคนนี้ คงสำคัญจนแลกเบอร์ติดต่อกันเลยสินะ
"อ้าว...ไอ้เราก็อุตส่าห์ทิิ้งไดอิ้งเมสเสจไว้ให้..."
คนป่วยพักฟื้นขืนตัวลุกเดินไปทรุดตัวลงข้างๆลูกหนูของตัวเอง นิ่วหน้านิดๆด้วยความเจ็บแผลผ่าตัด
แต่ก็ยังฝืนเอื้อมมือไปประคองใบหน้างามให้หันมามองกัน
"ป๋ากินทำไม กินทำไม! ป๋าจะเอาคืนหนูใช่มั๊ย...ฮือๆๆ ไอ้พี่เคย์แม่งไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่าง...ห้ามเพื่อนแค่นี้ยังไม่ได้ ฮือๆๆ หนูโกรธทั้งสองคนเลย!"
ไอ้หนูโวยวายเสียงสั้น เอาหน้าซุกกับไหล่ผู้เป็นพ่อ อยากกอดแน่นๆก็กลัวสะเทือนแผลป๋า จนป๋าต้องกอดเอาไว้ทั้งตัวแทน...
"ทำไมหนูพูดไม่เพราะหล่ะยูริ ไปโทษพี่เคย์ก็ไม่ถูก ป๋าเองแหละที่ฝืนกินมันเอง ก็นั่นหนูเป็นคนทำนะ...ป๋าทิ้งของที่หนูทำเพื่อป๋าไม่ได้หรอก ถึงจะรู้ว่าทำให้เพราะอะไรก็เถอะ...แล้วไดอิ้งเมสเสจหล่ะได้รับยังครับ..."
คุณป๋าลูบหลังลูกแผ่วๆ
"ได้แล้ว...ฮะ"
"ฟังยัง..."
"ฟังแล้ว..."
"หายโกรธป๋าแล้วใช่ไหมครับ...ยูริ"
พูดจบไม่ต้องรอฟังเสียงตอบรับ เพราะเจ้าหนูกระทำการอุกอาจจับคุณป๋าปิดปากด้วยริมฝีปากนุ่มซะเลย ค่าชอบทำให้ลูกเขินดีนัก
/รอยเล็บเหน็บรักติดปักฝังแนว...เหมือนรอยแมวข่วน
พี่ครางพี่ครวญแต่นวลน้องยังไม่พอ
หยิกไปให้สมอารมณ์ขุ่นหมอง ไม่ต้องรั้งรอ
ต่อน้องเพียงพอ...พี่ขอจูบคืน/
.............รอยรักรอยเล็บ..........
.......................... FIN ............................
.....ฟิคสั้นเฉพาะกิจ......
เคยเห็นคนตายเพราะอาหารเป็นพิษไหม?
อาจจะมีเพียง 3 ในล้านคนที่ตายเพราะสาเหตุนี้...และทาคาคิ ยูยะ กำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น ˋε ˊ
"เอ่อ...มันกินได้ใช่ไหมลูก"
คุณพ่อลูกหนึ่งจ้องกล่องข้าวที่ผูกด้วยผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองลายสก็อตตาไหวระริก
ลูกกูจะทำปิตุฆาตใช่ไหมนี่!
"ป๋าไม่เชื่อใจหนูเหรอ..."
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังเปลี่ยนเป็นไหวไปด้วยความลังเล...ที่เขาทำท่าเหมือนจะปฏิเสธความหวังดี
คุณคิดว่าคุณป๋าผู้รักลูกจะทำอะไรได้?....นอกจากไว้อาลัยให้กับชีวิตของตัวเอง และแอบอโหสิกรรมให้ลูกรักไว้เสียแต่เนิ่นๆ
"ละ...ลูก หนูอย่าร้องไห้สิป๋าใจไม่ดี ไม่เอาไม่ร้องนะป๋าแค่ถามไปงั้นแหละ มันเป็นมุกไง มุก...แหะๆ"
รีบความอาวุธสังหารมากอดเอาไว้เหนียวแน่น เห็นสีหน้าดีใจของลูกหนูแล้วคุณป๋าก็เพิ่งคิดได้ว่ายังไม่ได้เขียนพินัยกรรม
คงไม่เป็นไรละมั้ง มรดกก็ตกเป็นของฆาตกรหน้าใสนี่แหละ...
"กลับบ้านไวๆนะหนูจะทำกับข้าวรอ" ตึ่งโป๊ะ! ป๋าว่าป๋าตายตั้งแต่กล่องข้าวแล้วลูก T^T
"เป็นเหี้ยอะไรยูยะ!...มึงปล่อยให้คู่เดทนั่งจ้องมึงนานไปแล้วนะ จะกินก็กินข้าวกล่องหน่ะกูจะได้โซ้ยซุปเห็ดอย่างสบายอารมณ์หน่อย"
"คู่เดทพ่องงงง!! ได้ข่าวมึงมาชวนกูเอง"
แล้วก็หันไปจดๆจ้องๆกล่องข้าวต่อ เปิดดีไหมหว่า? เปิดออกมาไอ้เคย์มันจะผื่นขึ้นป่ะเนี่ย <<ลูกมึงได้ยินมึงตายคะยูยะ!
"ปลาแรด...ทอด อร่อยป่ะวะเคย์"
"อร่อยสู้ข้าวกล่องลูกมึงไม่ได้ละมั้ง...แสรดดดด นี่หวงไม่อยากให้กูชิมใช่มะถึงไม่เปิดซะทีเนี่ย"
เคย์ค้อนแรดๆให้ยูยะแล้วค่อยๆก้มไปโซ้ยอาหารภัตตาคารต่อ
ใครจะรู้ว่ากูหวังดีต่อมึงนะไอ้เคย์ ถึงตัวกูจะตายกูยังไม่วายห่วงมึง ขืนมาชิมได้ตายคู่กันพอดี...แล้วใครจะโทรเรียกปอเต๊กตึ๊ง?
"ยูยะครับ จะแดกก็แดกอย่าลีลามาก กูมีเวลาให้มึงครึ่งชั่วโมงเองนะหอย"เคย์ที่เริ่มอิ่มเพราะโซ้ยจนหมดแล้วบอก ประมาณว่าคนหล่อๆอย่างกูไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะครับ
คุณพ่อลูกหนึ่งจึงจำตัองแกะห่อข้าวกล่องตัวปัญหาอย่างจำยอม หิวจนท้องไส้ปั่นป่วนก็จริง จะไม่กินก็คงได้ แต่นี่มันข้าวกล่องกล่องแรกในนชีวิตลูกหนูเลยนะ กล้าทิ้งเหรอ
การเปิดฝากล่องข้าวเป็นที่ลุ้นระทึกขวัญของทั้งสองหนุ่มหล่อในห้องทำงานประธานบริษัทยิ่งนัก
ท่านประธานเจ้าของห้องค่อยๆแงะฝากล่องออก พบว่าข้างในเป็นข้าวผัดสีชมพูที่ปั้นให้อยู่ในรูปจอมมารบูตัวอ้วน มีไข่ม้วนเป็นพร็อพตกแต่ง ข้างๆกันเป็นทาโกะยากิบิดๆเบี้ยวๆติ๊ต่างว่าเป็นดราก้อนบอลเพราะมื 7 อัน แถมด้วยข้าวม้วนช็อคโกแล็ต
"แดกเข้าไปจะตายไหมวะ"
เคย์มองด้วยสีหน้าสมเพช และพูดคำที่ยูยะอยากบอกกับคนทำมานาน...กูจะตายใช่ไหม?
"ลูกมึงแน่ใจใช่ไหมว่าช็อคโกแล็ตมันแดกกับข้าวได้..."
ดูคุณชายเขาตอกย้ำซัำเติม
"ยุ่งหน่ะ ลูกหนูไม่ฆ่ากูหรอก กูโคตรมั่นใจ" แต่เสียงสั่น
"แต่กูบรรพบุรุษมั่นใจเลยว่ามันตั้งใจฆ่ามึงโดยไตร่ตรองไว้ก่อน..."
เคย์ทำหน้าเหมือนรู้เรื่องอะไรดีๆที่เป็นสาเหตุแห่งการฆาตกรรม
"กะ กูขอร่องรอยการสันนิษฐาน"
"ผู้หญิงที่เข้าโรงแรมกับมึงเมื่อคืน จำนวนถุงยางที่กระเป๋ามึง และโทรศัพท์เลขหมายล่าสุดของมึงไงควาย..."
อ่า.....ยูยะถอนหายใจ ในที่สุดเขาก็รู้สาเหตุการตายของตัวเอง
...
..
ป๋ากูบ้าหรือป๋ากูโง่!!!
ยูริได้แต่เดินอ้อมโลกไปมาหน้าห้องฉุกเฉิน
ทั้งๆที่ส่งไอ่พี่เคย์ไปทัดทานแล้วยังจะเสือกกินไอ้ข้าวกล่องเวรนั่นอยู่อีก
ทำลูกร้องไห้สองรอบแล้วนะว้อย!!!
"กูโคตรเวียนหัว ยูริมึงนั่งลงเลย..."
"มึงนั่นแหละนั่งลงไอ้พี่เคต เสือกอะไรด้วยเพื่อนกูมันห่วงพ่อมันมึงเห็นป่ะ...กูว่าแล้ว พี่ชายกูแม่งไม่ได้เรื่องหอยหลอดอะไรหรอก รู้งี้กูไปเองดีกว่า..."
"ริวจะไปทำไม พี่ไม่ยอมหรอก..."
"ถ้าทำงานไร้ประสิทธิภาพกันแบบนี้กูกับไดกิไปลุยเองดีกว่ามั้ง"
"แสรดดดด ไอ้น้องเวร อย่ามายุ่งกะผัวกู"
ป๋ากูจะตายจริงๆก็เพราะเสียงพวกมึงนี่แหละ!!!
การผ่าล้างท้องเป็นไปด้วยดี ถึงหน้าห้องฉุกเฉินจะไม่ค่อยสงบบ้าง แต่ในที่สุดป๊ะป๋าก็ถูกย้ายมาที่ห้องพักฟื้นธรรมดา
ยูริไล่คนที่มาออกันเต็มห้องให้กลับบ้านได้อย่างทุลักทุเล
เจ้าหนูถือผ้าขนหนูเดินเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัว
พอเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็พยว่า...ป๋ามองตาแป๋วอยู่บนเตียงซะแล้ว!
"ตื่นแล้วเหรอฮะ...หิวป่ะ คุณหมอบอกว่าหลังผ่าตัดป๋ายังกินอะไรไม่ได้นะ กลืนน้ำลายไปก่อนละกัน"
เชิดเนียนๆ ไปหยิบเสื้อผ้ามาแต่งตัวต่อหน้าผู้ป่วยนี่แหละ
"อือ...หายโกรธยังครับ"
"จิ๊...ไม่ต้องมาครับเลย"
เจ้าหนูสะบัดบ๊อบคอแทบหลุด หน้าแดงซ่านกับสายตางอนง้อคู่นั้น
"หนูไม่รักป๋าแล้วเหรอ..."
"ป๋าทำให้หนูร้องไห้...ป๋านั่นแหละไม่รักหนู"
เจ้าหนูกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ตรงลำคอ มันน้อยใจเสียใจไปหมดเมื่อผู้หญิงคนนั้นโทรหาป๋า รู้ว่าป๋าอยาก...แต่ไม่เคยมีใครโทรมาได้เหมือนคนนี้ คงสำคัญจนแลกเบอร์ติดต่อกันเลยสินะ
"อ้าว...ไอ้เราก็อุตส่าห์ทิิ้งไดอิ้งเมสเสจไว้ให้..."
คนป่วยพักฟื้นขืนตัวลุกเดินไปทรุดตัวลงข้างๆลูกหนูของตัวเอง นิ่วหน้านิดๆด้วยความเจ็บแผลผ่าตัด
แต่ก็ยังฝืนเอื้อมมือไปประคองใบหน้างามให้หันมามองกัน
"ป๋ากินทำไม กินทำไม! ป๋าจะเอาคืนหนูใช่มั๊ย...ฮือๆๆ ไอ้พี่เคย์แม่งไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่าง...ห้ามเพื่อนแค่นี้ยังไม่ได้ ฮือๆๆ หนูโกรธทั้งสองคนเลย!"
ไอ้หนูโวยวายเสียงสั้น เอาหน้าซุกกับไหล่ผู้เป็นพ่อ อยากกอดแน่นๆก็กลัวสะเทือนแผลป๋า จนป๋าต้องกอดเอาไว้ทั้งตัวแทน...
"ทำไมหนูพูดไม่เพราะหล่ะยูริ ไปโทษพี่เคย์ก็ไม่ถูก ป๋าเองแหละที่ฝืนกินมันเอง ก็นั่นหนูเป็นคนทำนะ...ป๋าทิ้งของที่หนูทำเพื่อป๋าไม่ได้หรอก ถึงจะรู้ว่าทำให้เพราะอะไรก็เถอะ...แล้วไดอิ้งเมสเสจหล่ะได้รับยังครับ..."
คุณป๋าลูบหลังลูกแผ่วๆ
"ได้แล้ว...ฮะ"
"ฟังยัง..."
"ฟังแล้ว..."
"หายโกรธป๋าแล้วใช่ไหมครับ...ยูริ"
พูดจบไม่ต้องรอฟังเสียงตอบรับ เพราะเจ้าหนูกระทำการอุกอาจจับคุณป๋าปิดปากด้วยริมฝีปากนุ่มซะเลย ค่าชอบทำให้ลูกเขินดีนัก
/รอยเล็บเหน็บรักติดปักฝังแนว...เหมือนรอยแมวข่วน
พี่ครางพี่ครวญแต่นวลน้องยังไม่พอ
หยิกไปให้สมอารมณ์ขุ่นหมอง ไม่ต้องรั้งรอ
ต่อน้องเพียงพอ...พี่ขอจูบคืน/
.............รอยรักรอยเล็บ..........
.......................... FIN ............................
ฟินนนนนนนนนนนนนนน
ตอบลบไดอึ้งเมสเสจป๋าเห็นแล้วอึ้ง นี่กะจะให้ชี่น้อยรู้สึกผิด และเสียใจที่ฆ่าคุณพ่อสุดสวาทตายไปตลอดชีวิตใช่ไหม๊ค่ะ 55
แล้วป๋าก็ยังทนกินข้าวกล่องนะ (รักลูกมาก)
ชี่น้อยนี่ก็คิดวิธีสังหารพ่อได้แยบยลนะคะ แถมยังทรมานสุดๆ เพราะกว่าจะตายได้ก็ต้องนั่งทนกินข้าวให้หมด ทรมานตอนกินก่อนถึงตายได้ เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานจริงๆ 555
ขอบคุณฟิคพ่อลูกสุดฟินค้าพี่เจนนนน~~~~
อ่านแค่ประโยชน์แรกก็ฮาแล้วอ่ะ
ตอบลบและตอนจบเนี่ยสิ.....อยากจะกรี๊ดๆๆๆๆดังๆๆๆๆๆ
สมน้ำหน้าอิป๋า เจ้าชู้ดีนัก ตายตั้งแต่เปิดฝากล่องไปเลยคะ
ตอบลบยังมีหน้ามาทำหวานอ้อนชี่น้อยอีก เชอะ!!!