SF - บ่วงบรรจถรณ์ (OkaMori)
...ฟิคสั้นเฉพาะกิจ...
ฝันหวานประทานน้อง พิละล่องกระสันสวาท
แก้มอุ่นละมุนชาด ระริกเรื่อกระสับกระส่าย
มนต์ตรา ณ ครานี้ สะกดปรีย์ทวีวาย
ขอให้หลงพะวงชาย มิคลายรักพี่สักครา
.....taka-jane....
ฝัน...อีกแล้วเหรอเรา
ริวทาโร่หาวติดๆกันหลายครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงไม้เก่าที่ได้มาจากเมมเบอร์
ตั้งแต่ย้ายเตียงหลังนี้เข้ามานอนแทนฟูกที่เคยนอนประจำ เจ้าหนูตาโตก็สังเกตว่าตัวเองหลับง่ายขึ้น หลับสบายขึ้น แทบจะไม่อยากลุกจากที่นอนเลย
และที่สำคัญ.....ควมฝัน...นั้น....น่าอายเหลือเกิน
กอดกระชับหมอนอิงไว้แนบอก และหลับตาลงอีกครั้งอย่างว่าง่าย
เพราะความคิดถึงหรือเปล่านะ...ถึงได้ฝันเห็นแต่อ้อมแขนอันอบอุ่นของเคย์โตะ ตั้งแต่เวิลด์ทัวร์รอบวันเกิดเรียวสุเกะ ก็ไม่ได้เจอเคย์โตะอีกเลย
คงไม่คิดถึงกันละมั้ง....
ปากอุ่นๆที่จูบไล้ปลายคาง ลากผ่านมายังริมฝีปาก ทั้งอุ่นและนุ่ม จนไม่นึกอยากให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน...
"คิดถึงริวจัง..." เสียงเอื้อนเอ่ยนั้นทำให้ริวทาโร่ปรือตาขึ้น ตาคงพร่าเพราะแอบร้องไห้คิดถึงมากเกินไปสินะ เพราะดวงหน้าที่อยู่ใกล้จนลมหายใจรดผ่าน เป็นคนที่เขากำลังคิดถึง...
"เด็กขี้เซา...ไม่ตื่นพี่ปล้ำนะ"น้ำเสียงนั้นลอยเหมือนมาจากที่ห่างไกล ปล้ำเหรอ?...ถ้าโดนเคย์โตะปล้ำก็ดีนะสิ
........
....
ริวทาโร่ยืนนิ่งหน้ากระจกในห้องน้ำ
คิสมาร์ค...อีกแล้ว
นอนตื่นขึ้นมาทีไรได้มีคิสมาร์คติดตัวให้ได้หวังว่าไอ้ที่ฝันหน่ะเป็นเรื่องจริงทุกท
เดินออกจากห้องน้ำก็ชนเข้ากับชินทาโร่ที่เข้ามาป้วนเปี้ยนพอดี
ปึ๊ก!!
โอ๊ะ....เดี๋ยวนี้ชินทาโร่ไม่ใช่เด็กตัวน้อยเหมือนแต่ก่อนที่จะล้มจ้ำเพราะชนกันกับพี่ชายอีกแล้ว คนเซจึงกลายเป็นริวแทน
"ตื่นได้แล้ว...ทำตัวเป็นเจ้าญิงนิทราอยู่ได้ นอนอะไรนักหนาวะ..."
ีช่างไม่น่ารักเอาเสียเลย ทั้งที่แต่ก่อนชอบเรียก พี่ชายมั่งหล่ะ แต่ตอนนี้กลับเรียกชื่อริวห้วนๆเสียอย่างนั้น ติดนิสัยจูริมาแน่ๆ
"ขอขี้เกียจมั่งเหอะ วันนี้ว่าง..."
"ห๊ะ! ว่างได้ไงอ่ะ ทั้งๆที่เราต้องไปถ่ายละครแท้ๆ ไปด้วยกันเลยนะ!"
"ไม่อ่ะ...เจอหน้าทาคาคิเดี๋ยวก็ชวนแต่กลับไปทำงานๆ คนยิ่งขี้เกียจๆอยู่" ริวทาโร่ย่นหน้า กองถ่ายบากะเระเป็นอะไรที่วุ่นวายมากพอๆกับสวนสนุก ไม่อยากไปเลย...
"อ้าว...แล้วพี่เคย์โตะที่มาค้างด้วยทุกวันนี่ไม่เคยชวนกลับหรือไงวะพี่? " ชินทาโร่ช่างสงสัย
ริวหันขวับหาน้องอย่างลืมตัว
"เคย์โตะ..."
"อ้าว...ก็เห็นมาทุกวันและกลับตอนเช้าตลอดหนิ╮(╯_╰)╭ ไม่งั้นนายจะมีช็อคคโกแลตฟองดูว์กินทุกเช้าเหรอ"
ห๊ะ!!
.............Fin.................
...ฟิคสั้นเฉพาะกิจ...
ฝันหวานประทานน้อง พิละล่องกระสันสวาท
แก้มอุ่นละมุนชาด ระริกเรื่อกระสับกระส่าย
มนต์ตรา ณ ครานี้ สะกดปรีย์ทวีวาย
ขอให้หลงพะวงชาย มิคลายรักพี่สักครา
.....taka-jane....
ฝัน...อีกแล้วเหรอเรา
ริวทาโร่หาวติดๆกันหลายครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงไม้เก่าที่ได้มาจากเมมเบอร์
ตั้งแต่ย้ายเตียงหลังนี้เข้ามานอนแทนฟูกที่เคยนอนประจำ เจ้าหนูตาโตก็สังเกตว่าตัวเองหลับง่ายขึ้น หลับสบายขึ้น แทบจะไม่อยากลุกจากที่นอนเลย
และที่สำคัญ.....ควมฝัน...นั้น....น่าอายเหลือเกิน
กอดกระชับหมอนอิงไว้แนบอก และหลับตาลงอีกครั้งอย่างว่าง่าย
เพราะความคิดถึงหรือเปล่านะ...ถึงได้ฝันเห็นแต่อ้อมแขนอันอบอุ่นของเคย์โตะ ตั้งแต่เวิลด์ทัวร์รอบวันเกิดเรียวสุเกะ ก็ไม่ได้เจอเคย์โตะอีกเลย
คงไม่คิดถึงกันละมั้ง....
ปากอุ่นๆที่จูบไล้ปลายคาง ลากผ่านมายังริมฝีปาก ทั้งอุ่นและนุ่ม จนไม่นึกอยากให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน...
"คิดถึงริวจัง..." เสียงเอื้อนเอ่ยนั้นทำให้ริวทาโร่ปรือตาขึ้น ตาคงพร่าเพราะแอบร้องไห้คิดถึงมากเกินไปสินะ เพราะดวงหน้าที่อยู่ใกล้จนลมหายใจรดผ่าน เป็นคนที่เขากำลังคิดถึง...
"เด็กขี้เซา...ไม่ตื่นพี่ปล้ำนะ"น้ำเสียงนั้นลอยเหมือนมาจากที่ห่างไกล ปล้ำเหรอ?...ถ้าโดนเคย์โตะปล้ำก็ดีนะสิ
........
....
ริวทาโร่ยืนนิ่งหน้ากระจกในห้องน้ำ
คิสมาร์ค...อีกแล้ว
นอนตื่นขึ้นมาทีไรได้มีคิสมาร์คติดตัวให้ได้หวังว่าไอ้ที่ฝันหน่ะเป็นเรื่องจริงทุกท
เดินออกจากห้องน้ำก็ชนเข้ากับชินทาโร่ที่เข้ามาป้วนเปี้ยนพอดี
ปึ๊ก!!
โอ๊ะ....เดี๋ยวนี้ชินทาโร่ไม่ใช่เด็กตัวน้อยเหมือนแต่ก่อนที่จะล้มจ้ำเพราะชนกันกับพี่ชายอีกแล้ว คนเซจึงกลายเป็นริวแทน
"ตื่นได้แล้ว...ทำตัวเป็นเจ้าญิงนิทราอยู่ได้ นอนอะไรนักหนาวะ..."
ีช่างไม่น่ารักเอาเสียเลย ทั้งที่แต่ก่อนชอบเรียก พี่ชายมั่งหล่ะ แต่ตอนนี้กลับเรียกชื่อริวห้วนๆเสียอย่างนั้น ติดนิสัยจูริมาแน่ๆ
"ขอขี้เกียจมั่งเหอะ วันนี้ว่าง..."
"ห๊ะ! ว่างได้ไงอ่ะ ทั้งๆที่เราต้องไปถ่ายละครแท้ๆ ไปด้วยกันเลยนะ!"
"ไม่อ่ะ...เจอหน้าทาคาคิเดี๋ยวก็ชวนแต่กลับไปทำงานๆ คนยิ่งขี้เกียจๆอยู่" ริวทาโร่ย่นหน้า กองถ่ายบากะเระเป็นอะไรที่วุ่นวายมากพอๆกับสวนสนุก ไม่อยากไปเลย...
"อ้าว...แล้วพี่เคย์โตะที่มาค้างด้วยทุกวันนี่ไม่เคยชวนกลับหรือไงวะพี่? " ชินทาโร่ช่างสงสัย
ริวหันขวับหาน้องอย่างลืมตัว
"เคย์โตะ..."
"อ้าว...ก็เห็นมาทุกวันและกลับตอนเช้าตลอดหนิ╮(╯_╰)╭ ไม่งั้นนายจะมีช็อคคโกแลตฟองดูว์กินทุกเช้าเหรอ"
ห๊ะ!!
.............Fin.................
O_O! สั้นจนตะลึง ฮาาาาา
ตอบลบคิดถึงริวจังน้า กลับมาเถอะนะคะ(ชวนแบบนี้จะถูกเบื่อเหมือนป๋าไหมเนี๊ย)
เคย์โตะมาน้อยด้วยทุกวัน แวร๊ยยย
"ไม่ตื่นพี่จะปล้ำนะ" ริวบอกดีแต่พูดดด ช่วยแสดงบทบาทที 555
น้องชินหุ่นล่ำบึกจริงๆค่ะ =,,=b แซงหน้าพี่ชายไปแว้ววววววว~~~
สั้นไปนะคะลำไย กลับไปลากตัวอิเม่นให้มาคุยกับน้องริวตอนตื่นแล้วเซ่ !!
ตอบลบอย่างนี้เรียกลักหลับแล้วเฟ้ยยย
กลับมาอธิบายเรื่องเมื่อคืนทั้งหมดให้คนอ่านรับรู้ด้วยยยยย