[SF] kimi+boku=LOVE (1/2)

[SF] kimi+boku=LOVE (1/2)

"สัดอ้วน สายนะแม่ง ถ้าไม่ติดมึงต้องไปประชุมผู้ปกครองแทนพ่อกูนะ ไม่รอหรอก"
ไอ้ตัวเล็กหน้าหวานยิ่งกว่าผู้หญิง ขี้บ่นยิ่งกว่าสาวแก่ บ่น บ่น บ่น และก็บ่น ทันทีที่ผมเปิดประตูน้องอาโอะซีวิคสุดสวาทให้มันได้ก้าวขาสั้นๆนั่นนั่นเข้ามาลวนลามรถผม

"บ่นมากหน่ะเตี้ย วันนี้วันเดียวแหละที่กูจะจะให้มึงได้เข้ามาในตัวน้องอาโอะของกู"
ไม่อยากจะบรรยายโวหาร แต่ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากเสวนากับไอ้นี่นักหรอก

"หยั่งกะกูอยากไปกับมึงนักแหละ ทุ้ย"
นั่น ไอ้เตี้ยชิงหมาเกิด สถุนได้อีก

วันนี้เป็นวันเปิดการเรียนของมหาลัยชื่อดังที่ไอ้เตี้ยมันสอบเข้าได้แบบฟลุ๊คๆ ผมไม่เชื่อหรอกว่าน้ำหน้าอย่างมันจะตั้งใจเรียนจนสอบติดมหาลัยนี้

ตามธรรมเนียมของเฟรชชี่ต้องมีการนัดประชุมผู้ปกครอง แต่พ่อแม่มันเกิดอารมณ์อยากจะฮันนีมูนรอบที่สามสิบสองเลยชวนพ่อแม่ผมไปลุยจับหอยหลอดที่เมืองไทยสบายอุรา ปล่อยให้ผมต้องรับผิดชอบลูกชายสัมภเวสีนี่อย่างจำยอมโดยมีมรดกของบ้านผมเป็นตัวประกัน

ผมกะไอ้เตี้ยที่พอขึ้นรถผมมาได้ก็เอาไอพอดขึ้นมาเสียบหูฟังเล่นไปสบายอุรานี่ไม่ค่อยจะถูกกันนักหรอกครับ เรียกว่าศัตรูเลยดีกว่า ถ้ามันเป็นญี่ปุ่นผมก็เป็นเกาหลีอ่ะแหละ

จำได้ว่าตอนผมหกขวบ แม่มันเคยพามันซึ่งตีนเท่าฝาหอยแครงมาเที่ยวบ้านซึ่งอยู่ติดกันนั่นแหละ ไอ้ผมก็เห็นน้องตัวเล็กแล้วเอ็นดู กะจะเปิดผ้าดูเอ็นมันเสียหน่อย แม่งกลับฉี่รดหน้าผมเต็มๆ แค้นสิครับ หยามบุรุษเพศมากไปแล้ว ฉี่รดหน้าไม่พอหัวเราะเยาะอีกต่างหาก เห็นกูเป็นแก๊งสามช่าเหรอสัด?

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชีวิตผมก็ไม่เคยรอดพ้นจากมันเลย พ่อแม่ผมกับพ่อแม่มันบังคับข่มขืนใจให้ผมต้องคอยรับใช้มันตั้งแต่มันเข้าเรียนอนุบาล คิดดูว่าผมแสนจะเบื่อขี้หน้ามันมากแค่ไหน

"สวยตายหล่ะน้องอาโอะ ดูแลหยั่งกะเมียท้อง จะอ้วก"
อ้าวสัดเตี้ย มึงท้องก็ลงไปอ้วกในป่าข้างถนนเลยนะ อย่าเอามลทินมาแปดเปื้อนรถกู มึงตั้งใจบ่นค่อยๆให้กูได้ยินใช่ป่ะเนี่ย

เส้นทางที่ผมเลือกใช้เป็นถนนสายเลี่ยงเมืองเนื่องจากทางไปมหาลัยนั้นออกจะกันดานอยู่สักเล็กน้อย(ไม่เล็กน้อยหล่ะสามสิบนาทีมีรถสวนมาคันเนี่ย)

มือขาวซีดเหมือนซากศพไมเคิ่ลแจ๊คสันนั้นเอื้อมจะคว้าแผ่นซีดีที่ค้างอยู่หน้าคอนโซล คงจะมาเปิดร้องคาราโอเกะเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมหายอมไม่  ไม่รู้อะไรซะแล้วว่าไอ้แผ่นนั้นมันลับเฉพาะคนรู้ใจที่ผมได้มาจากแฟนคลับเชียวนะ(เออ...ผมก็มีแฟนคลับเหรอวะ?)

"เห๊ยๆ เห๊ยๆๆ"
ส่งเสียงขู่ไปเหลือบมองเจ้าของมือหลุกหลิก

"เป็นบ้าไรของมึง มองกูด้วยสายตางี้มีตัณหาแก้ไม่ตกไง"
แล้วมันก็ยัดซีดีเข้าเครื่องเล่น

ตัณหาหน่ะมีเยอะเลย แต่มีกับสาวๆสวยๆนะไม่ใช่กับมึง โชคดีที่รถผมยังติดตั้งเครื่องเสียงรุ่นเก่าอยู่ การประมวลผลเลยไม่ค่อยไหลลื่นเหมือนของคนอื่น

เสียงห้ามล้อดังสนั่นเหมือผมเหยียบเบรกกระทันหัน

"เอี๊ยดดดดดดดดดดด"
ผมอาศัยจังหวะไอ้เตี้ยตกอกตกใจรับกดปิดแล้วดึงแผ่นออกมาหนีบไว้ใต้ขาหนีบทันที

ทันทีที่มันตั้งตัวได้  ภายในตัวน้องอาโอะของผมก็ไม่สงบอีกต่อไป มือน้อยๆเขวี้ยงไอแพดไปตกปุที่หลังรถไม่ปราณีปราศรัย หันมาสนใจกระผมแทน

"เหี้ยยยยยยย ทำเหี้ยอะไรของมึงห๊ะ กลัวไม่ตายห่าไง เบรกหยั่งกะเจอจิ้งจกโดนตุ๊กแกกินตับ เอาปืนจี้ขอใบขับขี่มาใช่มั๊ยสัด เกิดกูตายไปทั้งที่ยังไม่ได้เป็นแฟนเดวิด เบ๊คแฮม มึงจะเผาไปให้กูในปรโลกเหรอเหี้ย"
ไอ้เด็กเวรนี่ ขึ้นเหี้ยลงเหี้ยจนผมเกือบไปส่องกระจกดูหน้าเหี้ยๆของตัวเองแล้วว่ามันไปคล้ายคลึงกับเหี้ยตรงไหน

"มึงห้ามมองกูด้วยสายตาแบบนั้นนะเตี้ย"
ผมตะโกนใส่มันบ้าง เมื่อโดนด่าไม่พอยังมาทำสีหน้ารังเกียจผมเต็มประดาใส่กัน

"ไมกูจะมองไม่ได้ โตเป็นควายแล้วยังเล่นเหมือนเด็กสิบขวบ มึงชอบเอาชีวิตมาเป็นของเล่นเหรอ มึงคิดว่าชีวิตมันน่าเล่นมากใช่มั๊ย"
มันด่าผมแวด อัพเดทสายตาเป็นเลเวลสูงขึ้นเป็นแบบ"เหยียดหยาม"

"เมื่อกี๊กูเห็นงูเลื้อยผ่านหน้ารถ"
อ้อมแอ้มแก้ตัว มันก็ไม่ว่าอะไรแต่แววตานั้นลดเลเวลลงแล้ว หันไปบ่นให้ผมได้ยินอีกดอก

"ตาตี่อย่างมึงมองเห็นงูด้วยเหรอ"
เหี้ยนี่ งูมันตัวใหญ่กว่าจิ้งจกโดนตุ๊กแกกินตับของมึงอีกกูจะบอกให้ อย่ามาวิจารณ์ตาชั้นเดียวอันเป็นเสน่ห์ของกูนะ

"เกลียดมึงจริงๆ กลบเกลื่อนอะไรไม่เคยจะมิด ส่อพิรุธตลอด"
มันเอื้อมตัวข้ามพนักไปหยิบไอแพดที่สันนิษฐานว่ายังใช้ต่อได้ของตัวเองมาเสียบหูฟังเปิดฟังเพลงเอนหลังหลับตาพริ้ม
ปล่อยให้ประโยคนั้นซึมซาบเข้าก้านสมองผมช้าๆ กูรู้หรอกว่ามึงเกลียดกูอ่ะ จะย้ำทำไม?

ผมหยิบแผ่นซีดีขึ้นมาสอดเข้าที่เดิมของมัน ซึ่งตอนนี้ไอ้เตี้ยไม่สนใจมันแล้ว

บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นคนแบบนี้





เวลามันเงียบแบบนี้ผมไม่ชอบเลยจริงๆ

....

น้องอาโอะพาผมและเฟรชชี่คณะอักษร เคลื่อนเข้ามาจอดในโรงรถของมหาลัยในเวลาค่อนข้างสาย

ผมเปิดประตูออกมาด้วยมาดที่ส่องกระจกทำที่บ้านมาหลายครั้งหลายหนแล้วว่าดูเท่และแมนแฮนซั่มสะดุดตาสาวๆ

ขาพาก้าวไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยสู่หอประชุมหลังใหญ่ การที่เคยเรียนที่นี่มาสี่ปีทำให้ผมสามารถรู้ทุกซอกทุกมุมจนเกือบจะทำแผนที่ได้ด้วยซ้ำ

แต่แปลก??

ผมหันซ้ายย้ายไปขวาพบว่าตัวเองกำลังเดินคนเดียว?



สัดเตี้ยแม่งหายหัวไปไหนฟะ?




การเดินดุ่มๆย้อนกลับไปทางเดิม เป็นความคิดอันปราชญ์เปรื่องที่ผมแทบจะก้มลงกราบตีนตัวเอง ในที่สุดก็ได้รู้ว่าไอ้เตี้ยมันจ้องจะลวนลามน้องอาโอะของผมจริงๆ เพราะตอนนี้มันกำลังพิจารณาภาพในจอแอลซีดีตรงหน้า แล้วหน้าแดงเอาๆ

อารมณ์ผมพุ่งทะยานไปหลายร้อยกิโลเมตร เมื่อกวาดตารอบๆแล้วพบว่านักศึกษาชายบางคนไม่สิ ทุกคนเลยดีกว่า จ้องทะลุน้องอาโอะของผมด้วยสายตาหื่นกระหาย

สัด คราวหลังกูจะติดฟิล์มดำอาโอะทั้งคันเลย ห้ามใส่ซีทรูอีกตลอดชีพ

ด้วยเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน เป็นนายน้อยของเหล่ามาเฟียน้อยใหญ่ทั่วประเทศ ผมเลยกลายเป็นคุณหนูเอาแต่ใจตั้งแต่เด็ก แม้ว่าจะโดนบังคับให้ทำโน่นทำนี่บริการไอ้เตี้ยแต่ถ้าเป็นบ้านที่เรียกว่ารังโจรของตัวเองแล้วผมเทียบเท่าพระราชาเลยทีเดียว ไอ้อาการหน้าแดงก่ำ

ปากพึมพำนั้นบุคคลภายนอกที่ส่องเข้าไปเจอมันเหมือนยั่วยวนชัดเจน มือกับขาผมกระตุกยึกๆ อยากกระชากปืนมายิงเล่นให้หายเครียดตามสไตล์ลูกชายมาเฟียจริงๆ

แต่สำนึกดีก็บอกว่านี่เป็นสถานศึกษา และเป็นอดีตสถานที่ให้ความรู้ของตัวเองด้วย แม้ว่าสมัยยังอยู่ที่นี่ผมจะชอบแอบไปหลับน้ำลายยืดในห้องพยาบาลมากกว่าศึกษาก็ตาม แต่ควรจะให้เกียรติสินะ

เลยได้แต่ส่งสายตาไปรอบๆ แม่งงงง แฟนคลับไอ้เตี้ยตูดปอดนี่มีแต่ผู้ชายไงวะ หงุดหงิดหาสาเหตุมิได้

ก้าวไปกระชากอาโอะให้เปิดกระแทกกระทั้น ให้รู้ว่ากูไม่พอใจที่มึงนั่งซบลวนลามรถกูนานมากไปแล้ว(จริงๆนะว๊อย)

"จะนั่งให้ริดสีดวงแตกไง ออกมา"

"ถ้ากูไม่นั่งกูจะรู้เหรอว่ามึงแอบมีแผ่นรวมภาพของกูตั้งแต่แบเบาะไว้กับรถ"
สัดดดดดด คิ้วกระตุกยึกๆ ก็กูบอกแล้วว่าแผ่นเหี้ยนี่แฟนคลับให้มา(มึงบอกตอนไหน?/เจน)

"กูไม่ได้อยากได้หรอกสัด แผ่นนี้พ่อแม่มึงให้กูมาหรอกโว๊ย เขาบอกว่าตอบแทนที่กูดูแลมึงมาดีอย่างกับผีขนุนใต้ถุนบ้าน หนอนไม่ให้ไชไรไม่ให้ตอมต่างหาก ลำพังตัวกูหน่ะไม่ได้อยากมองหน้ามึงเลยเหอะ ไม่เจริญหูเจริญตา"
นี่ผมพูดเหี้ยอะไรออกไป หน้าแดงๆอย่างน่ารักของไอ้เตี้ยกลับค่อยๆซีดเหมือนกิ้งก่าเปลี่ยนสี มันจะเสียใจหรือเปล่าวะ แต่ผมมันพวกปากหมามันก็น่าจะรู้

มันเม้มปากแน่น แต่ก็เชิดหน้าเหมือนซ่อนน้ำตา(ผมคิดเข้าข้างตัวเองมาไปเปล่าวะ?) ก้าวขาสั้นๆลงมาช้าๆ เดินเชิดตั้งท่าเหมือนซุป'ตาร์ยืนอยู่บนพรมแดงเมื่อมีคนขับรถวิ่งมาเปิดประตูให้

นี่ผมกลายไปเป็นคนขับรถมันแล้วใช่มั๊ย? เออ ถึงจะขับรถให้มันนั่งอยู่ตลอดแต่นี่ครั้งแรกนะที่มันมีบุญได้นั่งอาโอะ แล้วผมก็ออกจะดูดีมีสกุล คอยบริการมันเนี่ยก็เพราะมรดกหรอกเว๊ย

"จะยืนเคารพธงชาติอีกนานมั๊ยไอ้อ้วน กูไม่ได้มีเวลาให้มึงทั้งวันนะเว๊ย"

ไอ้เตี้ย!!!!
คำนั้นมันควรเป็นผมไม่ใช่เหรอที่ควรจะพูดกับมัน เวลาของเจ้าของบริษัทอย่างผมเป็นเงินเป็นทองคุ้มค่าทุกวินาทียิ่งกว่าไทยทีวีสีช่องสามอีก นักศึกษามหาลัยอย่างมันมีสิทธิ์พูดเหรอคำนี้

ผมแหวกฝูงชนที่จ้องมองการสนทนาของพวกผม(หรืออาจจะตั้งแต่จ้องหน้าแดงๆของไอ้เตี้ย) ราวกับจะจดสคริปต์แต่งนิยาย ถลึงตาใส่ไอ้เตี้ยไปอย่างเอาเรื่อง อายก็อาย หน้าที่เคยด้านๆจับดูแล้วดูเหมือนจะยังฉาบอิฐฉาบปูนไม่เพียงพอ



กูไม่น่ามาเป็นผู้ปกครองให้มันเลย หมดกันภาพพจน์



...

ความเตี้ยทำให้ผมมองหาเด็กในปกครองไม่เจอ หลังจากออกมาจากห้องนอน เอ๊ย ห้องประชุมที่มีเสียงหวึ่งๆวี๊ๆน่านอนหลับ นั่นแล้ว ผมก็รีบฝ่าฝูงผู้ปกครองออกมากดโทรศัพท์หาไอ้เตี้ยทันทีไม่รอช้า

แต่ไม่ว่าผมจะพยายามกดจนนิ้วด้านเท่าไหร่ เสียงเรียกปลายสายก็ยังคงเป็นสัญญาณว่าติดต่อได้แต่ไม่มีใครสนใจรับสายอยู่ดี


 แม่ง!!! ไอ้เด็กแสบหายไปไหนของมันแล้ววะ

ยืนไปยืนมาชักจะนานเกินรอ ผมเลยก้าวยาวๆไปเข้าห้องน้ำด้วยอาการหงุดหงิดชัดเจน ตัดสินใจว่าถ้าออกมาจากห้องน้ำแล้วไม่เจอหน้ามันผมก็จะกลับแล้วหล่ะ ไม่รอแน่ๆ เรื่องอะไรจะต้องคอยเป็นห่วงมันขนาดนั้น ผู้หญิงก็ไม่ใช่ ผู้ชายเหมือนกันแถมยังปากจัดอย่างกับเจ๊เบียบ

ขณะที่ผมก้าวยาวๆคิดอย่างหงุดหงิด พลันสายตาก็ไปพบกับโทรศัพท์เครื่องน้อย ที่ผมจำได้ว่าเป็นของไอ้เตี้ยเข้า

ที่จำได้ดีเพราะมันแขวนที่ห้อยตัวจอมมารบูพวงใหญ่นั่นแหละ ความจริงผมค้านหัวชนฝาตอนที่มันอ้อนจะซื้อไอพอด ไอแพด ไอโฟน และสารพัดไอต่างๆนานา เพราะไอ้เตี้ยมันเป็นพวกไม่รักษาสิ่งของ ซื้อมาแป๊บเดียวเบื่อมันก็เอาไปบริจาคซะอย่างนั้น จะมีแต่เครื่องนี้แหละที่มันใช้มานาน เพราะเป็นโทรศัพท์เครื่องแรกที่ผมแพ้พนันมันตอนดูดราก้อนบอลว่าบูอ้วนจะตายด้วยน้ำมือใคร? แล้วต้องซื้อให้มันด้วยความจำใจ แถมมันยังแขวนจอมมารบูไว้เตือนใจให้ระลึกถึงความพ่ายแพ้ครั้งยิ่งใหญ่นั่นอีกด้วย

ผมหยิบมันขึ้นมามองอย่างสงสัย ฝาพับมันหักแต่ดูเหมือนจะยังใช้ได้อยู่ ยี่สิบสามสายไม่ได้รับของผมโชว์หราขึ้นมาให้เห็นว่า เจ้าของโทรศัพท์ไม่ได้อยู่ใกล้มันเพียงพอที่จะได้ยินมัน

หรือไม่อย่างนั้นก็คงโดนใครบังคับพาตัวไปไหนแน่นอน

เพราะผมมั่นใจว่าไอ้เตี้ยรักโทรศัพท์เครื่องนี้มาก



ก็มันเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะที่มันมีต่อผมนี่...มันเคยบอก

...

ปัง!!!!

เสียงสิ่งหนึ่งกระทบประตูทำให้ผมรีบวิ่งไปที่ห้องนำชายที่แขวนป้ายทำความสะอาดทันที ไม่ลืมที่จะเก็บเครื่องมือสื่อสารอันจ้อยลงไปในกระเป๋ากางเกง

ภาพที่ผมเห็นทำเอาเลือดในตัวหมุนเวียนเหมือนทะเลสีทันดร

ผมแทบจะสติขาดเสียเดี๋ยวนั้นเมื่อเห็นร่างเล็กในชุดสุภาพของไอ้เตี้ย บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยคราบสีขาวเปรอะเปื้อนไปทั่ว

เด็กหนุ่มวัยรุ่นสองคนรุมฟอนเฟ้นอย่างหิวกระหาย เจ้าตัวได้แต่ครางหน้าแดง ที่แก้มมีรอยโดนตบชัดเจน คราบน้ำตาเปื้อนจนดูไม่ได้

"ยูริ!!!!!"
ผมตะโกนลั่น ควบคุมตัวเองไม่ได้โดยสิ้นเชิง ภาพสุดท้ายที่เห็นแล้วจำได้ชัดคือตัวเองกระชากไอ้เด็กสองตัวนั่นมากระทืบไม่ยั้ง สภาพพวกมันยับเยินเหมือนกระดูจะหักอยู่หลายท่อน แต่ผมไม่สนใจ พอตั้งสติได้ก็รีบช้อนอุ้มร่างเล็กของไอ้เตี้ยของผมดันเข้าไปในห้องน้ำห้องในสุดเบาๆ

ในขณะที่เปิดฝักบัวราดรดร่างนั้นอย่างกับคนบ้า น้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ผมเลี้ยงของผมมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยปล่อยให้ใครได้ทำอันตรายได้ แต่วันนี้ผมกลับประมาทสั่งบอดี้การ์ดไม่ให้ติดตามจนไอ้เด็กคนนี้เกิดเรื่อง

ไอ้เตี้ยของผมยกมือขาวขึ้นมากอดอกเพราะความหนาว แน่หล่ะ ไม่หนาวได้ไงในเมื่อผมตั้งใจไว้แล้ว ว่าจะล้างคราบพวกนี้ออกไปไม่ให้เหลือติดไว้แม้แต่น้อย

ก่อนจะอุ้มร่างน้อยออกที่ห่อตัวอยู่ในเสื้อโคทตัวโตของผม ก็ไม่ลืมใช้ปืนเก็บเสียงกระหน่ำยิงเศษสวะไม่ยั้ง

ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนรักทันที

"ยาบุ ที่ห้องน้ำ ม.M จัดการศพให้ด้วย บอกเคย์ให้ทีว่ากูจะพาคนป่วยไปหามัน ไล่คนไข้คนอื่นออกจากคลินิคให้หมด"







เสียงครางเบาเหมือนเสียงละเมอทำให้ผมต้องเอียงหูเข้าไปใกล้เพื่อฟังให้ชัด
"ยูยะ ฆ่าผมที"

กูไม่ยอมให้มึงตายหรอกสัดเตี้ย!!!!!!












to be con



....................................


อิเจนแถลง

เรื่องนี้แต่งจบแล้วนะคะ อยู่ที่ว่าอิเจนจะพิมพ์รึเปล่า
มีสองตอน ตอนแรก คนดำเนินเรื่องคืออิอ้วน ตอนที่สองคนดำเนินเรื่องคือไอ้เตี้ย


ใครบอกว่ามันมีมาม่า???

ไม่มี๊~~~ << เสียงสูงเพื่อ?